De diepte in!

“Het gaat niet om de lengte van het leven, maar om de diepte ervan”. Deze quote las ik afgelopen zondag op de coaching(scheur)kalender. Eén van de eerste dingen die ik doe als ik opsta (helaas heeft telefoon checken nog altijd topprioriteit) is de kalender afscheuren, benieuwd naar de quote van vandaag. Afgelopen week bleef deze zin in mijn hoofd hangen. Ik bedacht me dat ik dat het laatste jaar meer doe dan ooit tevoren en dat ik die vooral vind in (hoe afgezaagd dan ook) de kleine dingen. Mijn leven wil ik niet gewoon even uitzitten, maar ik wil intens leven en bewust genieten. Je weet immers niet wat uiteindelijk de lengte van je leven zal zijn. De diepgang ingaan vind ik belangrijk, maar op twee vlakken vlakken in het bijzonder, namelijk op het gebied van zelfontwikkeling en -ontplooiing en iets kunnen betekenen/er zijn voor anderen.

Over de diepgang ingaan op persoonlijk gebied heb ik de afgelopen tijd al veel geschreven. Maar iets kunnen betekenen/er zijn voor anderen vind ik net zo belangrijk en kan zo simpel. Een tijdje geleden liep ik in Amsterdam toen ineens een voor mij onbekende man mij een bloemetje gaf. Ik was net onderweg om een assessment af te leggen, dus dat bloemetje betekende op dat moment zo veel voor mij! Even dat extra steuntje in de rug, zonder dat die man daar van op de hoogte was! Ook ik vind het belangrijk om iets te kunnen betekenen voor mensen die ik niet (goed) ken. Ik ben onder andere actief als vrijwilliger voor de Voorleesexpress en ben daarnaast de laatste tijd druk aan het ‘instaswappen’. Een swap is een “uitwisseling”, waarmee wordt bedoeld dat je cadeautjes uitwisselt met iemand anders op Instagram. Je maakt of koopt cadeautjes voor je swappartner en verstuurt dat op de aangegeven datum met de post. Vaak zit er een thema aan verbonden. Op Instagram zorgt dat voor vele ‘happy posts’! In mijn directe omgeving kende niemand het en ik heb wel eens de vraag gekregen: wat levert het je op? In de zin van wat het verdiend. Dat vind ik dan zo’n stomme vraag, want het gaat er niet om dat je hier iets mee verdiend. Gewoon een beetje ‘hapiness’ en ‘kindness’ verzenden naar iemand die je niet persoonlijk kent en dat weer terug krijgen van een vreemde. Onbetaalbaar toch?! Juist in dit digitale tijdperk van statige mailtjes en oppervlakkige appjes is dit zo leuk om te doen (en ja, ook om te krijgen). Handgeschreven persoonlijke kaartjes en briefjes en mooi ingepakte (zelfgemaakte) cadeaus. Het contact met en tussen mensen zie ik toch steeds afstandelijker en onpersoonlijker worden en daar heb ik soms wel moeite mee. Vandaar dat ik me helemaal vond in het instaswappen, want: echtepostiszoveeeeeeeeeelleuker! Daarom zal ik niet stoppen met kerst-, verjaardags, en zomaar-kaartjes sturen. Dat zijn juist zulke mooie en speciale manier waarop je je liefde en dankbaarheid aan een ander kunt tonen door een persoonlijke (denk aan: handgeschreven!) boodschap te sturen. Heerlijk vind ik dat om te doen. En natuurlijk ook om terug te krijgen. Ik heb het geluk dat ik zulke lieve vriendinnetjes heb. Vriendinnetjes die ook soms zomaar ineens een kaartje sturen. Een mooier cadeau kun je mij niet geven dan!

Van de week stuitte ik per toeval op een filmpje van Bruce Farrer. Deze is te vinden op mijn facebookpagina lifelovelisa. Het filmpje opent met “I don’t think it’s the cost of a stamp why we don’t write letters. I think it’s the cost of our time.” TIJD, soms verafschuw ik het woord. Hoe vaak ik wel niet hoor, “nee sorry, ik heb geen tijd”. Ik denk dan altijd: tijd moet je maken, het is net waar je je prioriteiten stelt.. Maar goed, dit filmpje zette me aan het denken. 20 jaar geleden schreven zijn studenten een brief aan hun toekomstige zelf. Nu ontvangen zij allemaal hun brief en hartverwarmend om hun reacties te zien. Prachtig dat iemand dat zo belangeloos doet. Monique van den Berg schrijft op haar site: “Wie schrijft die blijft is het gezegde…..Beter nog misschien is om te zeggen: Wie schrijft die komt vooruit. Want juist door dingen op te schrijven kun je tot bepaalde inzichten komen die je vooruit helpen.” Ik heb besloten om ook die persoonlijke brief te schrijven aan mezelf. Op mijn blog ben ik al vrij open over mezelf, mijn bezigheden en gedachtegang, iets wat ik op mijn 18e niet voor mogelijkheid had gehouden dat ik dit ooit zou durven delen met anderen. Daarom vind ik dat ik deze brief aan mezelf verdien. En ook omdat ik benieuwd ben waar ik over 5 jaar sta en hoe ik dan terug kijk op deze periode. Zodra de brief af is verstuur ik deze naar Monique en zij stuurt deze na 5 jaar weer terug aan mij. Ultieme cadeau aan en voor jezelf, want JIJ mag er ook zijn! Naar jezelf durven kijken en jezelf open durven stellen, dat is volgens mij pas de ultieme diepgang! Want alleen zo sta je ook open om er te zijn voor anderen. Zoals Colbie Caillat zingt in het liedje Try: “Look into the mirror at yourself. Don’t you like you? Cause I like you”

Fijn weekend everybody!

XOXO Lisa

dkh03post

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Blogger voor:

Ambassadeur van Z.ie.l.

Vrijwilliger bij de Voorleesexpress Amsterdam

Onderwerpen

Archief

Abonneer je op mijn Blog

Vul je emailadres in om in te schrijven op deze blog en emailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 91 andere abonnees