Goed doen doet je goed

Nog geen twee uur geleden kocht ik op het station de nieuwste Flair, want: een interview met Sanne Vogel, mijn heldin! Gelijk in de trein sloeg ik ‘m open. De trein had vertraging, maar dit keer kwam mij dat prima uit. Kon ik lekker op m’n gemakkie even lezen. In het interview wordt er onder andere gesproken over de Syrische vluchtelingen die Sanne helpt. Dit doet ze toch allemaal maar mooi, ondanks haar drukke (werk)leven. Iedereen heeft wel zijn visie op de vluchtelingenproblematiek en dat is prima, daar wil ik niet te veel over uitwijden. Waar ik in deze kwestie vooral veel mee bezig ben en over nadenk zijn de Syrische kinderen die ook te maken krijgen met al die ellende. De ellende en het onveilige gevoel door de oorlog, het vluchten, de traumatische ervaringen en een gebrek aan de eerste levensbehoeften. Door al deze ellende verdwijnen de opvoedingsvaardigheden bij de ouders naar de achtergrond. Niet uit onwil, maar uit onmacht, omdat ze met zo veel ellende hebben te dealen. Prioriteit nummer 1 is nu overleven en jezelf staande houden. Al geruime tijd vraag ik me af hoe die kindjes zich zullen voelen in zo’n vreemd land waar ze de taal niet spreken en met al een behoorlijke grote rugzak (of moet ik zeggen: koffer) gevuld met ellende en traumatische ervaringen hier dan binnenkomen. Al lange tijd speelt door m’n hoofd dat ik iets wil betekenen voor deze jonge en ook zo kwetsbare doelgroep. ‘ Gewoon’ hun leven hier in Nederland wat plezieriger maken. Dat, als ze later terugkijken op deze periode, ze ook een fijne periode hebben om op terug te blikken. De momenten dat ze zich gewoon even ongestoord als echte kinderen konden gedragen.

Gisteren belde ik de invalpool dat ik in de ochtend nog wel wat ruimte had om in te vallen op een locatie. De organisatie waar ik werk is begin dit jaar een voorschool gestart in Amsterdam in een noodopvang voor vluchtelingen. De vraag aan mij of ik daar zou willen werken. Daar hoefde ik geen seconde over na te denken! Met gemengde gevoelens ging ik vanochtend naar de Schipluidenlaan. Ik had me van tevoren allerlei scenario’s bedacht van wat ik daar zou kunnen aantreffen. Maar de realiteit is toch altijd anders dan je je van tevoren kunt voorstellen.. Met een knoop in m’n maag liep ik daar rond, niet omdat ik me onveilig voelde, maar omdat ik zo te doen had met iedereen. Tuurlijk hebben ze een warm dak boven hun hoofd, te eten, kunnen ze gebruik maken van sanitaire voorzieninen en hebben ze beschikking over medische zorg. Vast al vele malen beter dan in hun land van herkomst en gedurende de periode van het vluchten. Maar toch.. het is niet zoals het zou moeten zijn. Weinig tot geen privacy, geen plekjes om je even terug te trekken, overal mensen. Stel je voor hoe overweldigend dat is voor een kind van een paar jaar oud, dat nog niet eens in staat is om te communiceren in zijn/haar eigen moedertaal, laat staan de taal van hier te begrijpen. Niet veilig en onbezorgd kunnen spelen op je kamertje, schommelen in de speeltuin, voor het eten nog even een filmpje kijken lekker op de bank na een warme douche, met het gezin gezellig tafelen en dan voor het slapen nog een verhaaltje lezen met papa/mama en dan lekker slapen in je eigen bedje met je vertrouwde knuffels. Door mijn werk besef ik me maar al te goed dat dit ook niet opgaat voor vele Nederlandse kindjes, maar de kindjes hier op de Schipluidenlaan hebben geen van dat alles.

Ik genoot dan ook zo van die paar uurtjes op de voorschool. Wat zijn die kleintjes sponzen: alle informatie lijken ze als het ware direct op te zuigen. Hoe snel ze de Nederlandse liedjes en woordjes oppakken. De typisch Nederlandse liedjes zingen ze gewoon al mee (‘olifantje in het bos’ is ook bij deze kindjes favoriet!) en veel kleuters kunnen al van 1 tot 10 tellen in het Nederlands. En dat allemaal in een paar weken tijd!! Daarnaast was er ook gewoon de ruimte voor ze om lekker te kunnen spelen. Spelen met de zandtafel waar heerlijke maaltjes werden bereid die ik natuurlijk allemaal moest proeven.. en vaak ook haha. Spelen in de huishoek, kliederen met verf op je handen, kleien, lachen, rennen, lezen… gewoon…. even echt kind zijn. Tuurlijk pik ik nu de mooiste momentjes eruit, want het verschil met de andere voorschool-kindjes is wel zeker merkbaar. Bij het minste of geringste wordt er geslagen op elkaar en met de structuur en regels van de voorschool hebben ze ook veel moeite. Ze willen zelf bepalen waar ze willen spelen, hoe lang en wanneer. Begrijpelijk, heel begrijpelijk… Ze worden momenteel al zo ontzettend geremd en beperkt in alles..

Nog geen twee weken geleden ontving ik een mail van de Voorleesexpress, waar ik momenteel al actief ben als vrijwilliger. Zij zochten voorlezers voor in de noodopvang. Lange tijd twijfelde ik. Niet of ik het wilde doen, maar meer qua tijd. Maar als Sanne het lukt, lukt mij het zeker weten om daar tijd voor vrij te maken. Dus dat mailtje staat inmiddels niet meer tussen m’n onbeantwoorde mails. Ik geloof namelijk in het lot: en vandaag was blijkbaar het moment waarop ik heb gewacht om die stap te kunnen zetten. Hoe mooi en bijzonder is dat gevoel: dat je na die drie uurtjes op de voorschool van alle kindjes een knuffel krijgt?! Bij het weggaan liep ik door de aula en hoorde ik van veraf een kinderstem roepen: Lisa! Ik keek op en zag een kindje enthousiast zwaaien. Tsjaaah daar doe je het voor toch?! Voor zo’n blij gezichtje van een kindje dat even wordt herinnerd aan die paar uurtjes onbezorgd spelen. Dag lieve Abdelrahman, tot gauw <3

20160128_155640

7 thoughts on “Goed doen doet je goed”

  1. Wat ben je toch een geweldige vrouw. Heel veel respect. Waren er maar meer van dit soort mensen die zo met die arme kinderen meeleven en niet alleen maar willen demonstreren en “vechten” . Liefs Janny

  2. Thank you lief vriendinnetje! @Rianne. Komt omdat ik zo’n topper van een vriendin heb. Waar je mee omgaat word je mee besmet. In positieve zin in dit geval. Kussiee love you!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Blogger voor:

Ambassadeur van Z.ie.l.

Vrijwilliger bij de Voorleesexpress Amsterdam

Onderwerpen

Archief

Abonneer je op mijn Blog

Vul je emailadres in om in te schrijven op deze blog en emailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 91 andere abonnees