Wat vind ik leuk?

Irene de Bel, hoofdredacteur van het tijdschrift Opzij, werkte ooit als civiel ingenieur en uiteindelijk belandde ze in de journalistiek. Ook zij kwam op een bepaald moment tot de conclusie dat ze het verkeerde beroep had gekozen. Zij vond haar antwoorden door te bedenken wat ze wél leuk vond om te doen. Dat is ook iets waar ik me de afgelopen tijd mee bezig heb gehouden. Wat vind ik leuk om te doen? En nog beter: hoe kom ik daar achter? Ik merkte dat ik daar in het begin veel te veel op gefocust was en te snel wilde. Gewoon doorgaan en doorpakken, want dat was ik immers gewend. Zo deed ik het altijd. Alles in sneltreinvaart doen, zonder écht te kijken en te voelen. Misschien verwachtte ik ook wel dat het gewoon ineens uit de lucht zou komen vallen… zo plop, op m’n schoot…

Zo rooskleurig als dat was het natuurlijk allemaal niet. Geen toeters en bellen, rozengeur en maneschijn, maar een frustrerende periode. Een periode waarin ik op zoek was en ging naar mezelf en het vooral heel moeilijk bleek te zijn erachter te komen wat ik écht leuk vind. Ik ben al vrij snel na m’n ontslag gestart met mindfulness . En nee, niet mindfulness uit een boekje, maar echt intensieve mindfulness in een groep met meditatie, yoga en ook vele thuisopdrachten. Ik begon heel fanatiek, maar halverwege was ik totaal niet meer gemotiveerd. Ik ging wel netjes elke keer naar de sessies, maar thuis deed ik er weinig mee. Voor mezelf concludeerde ik aan het einde dat het toch niet iets voor mij was, maar nu ik een tijdje verder ben merk ik dat ik er wel degelijk iets aan heb gehad. Niet zozeer aan de meditaties en yoga (in ieder geval nog niet voor nu), maar des te meer aan de manier van denken en zijn. En juist daardoor kom ik nu tot zoveel, door dingen écht los te kunnen laten, niet me continu overal meer druk om te maken en vooral door tevreden te zijn met wat er nu is en dat continue streven dus (wat meer) los te kunnen laten. Nu ik die ruimte heb in m’n hoofd (en mezelf vooral ook die ruimte gun) begin ik ineens te ontdekken wat ik echt leuk vind en loopt m’n hoofd over van ideeën!!

Daar dient zich echter ook gelijk weer een nieuw struikelblok aan: ik denk namelijk nog te vaak aan de onmogelijkheden en mijn angst om te falen is sterk, mede ook door mijn perfectionisme. Maar juist als je aarzelt, groeit je angst, terwijl: als je waagt, groeit je moed. Beetje bij beetje probeer ik mezelf steeds meer die kant op te schoppen, want ja, mijn ideeën zijn leuk en uitvoerbaar en het geeft me vooral ook zoveel positieve energie! Hoe gaaf zou het zijn iets voor mezelf te beginnen, niet meer voor een werkgever te hoeven werken, echt iets te doen wat helemaal van mij is en bovenal: bezig te zijn met iets wat ik heeeeel leuk vind en waarin ik ook nog eens mijn kwaliteiten optimaal kan benutten?!

Irene de Bel had het over reflectie nieuwe stijl: zij schreef dat de balans opmaken alleen helpt als je jezelf ‘wat-vragen’ stelt en vooral niet te diep over jezelf moet blijven piekeren met ‘waarom-vragen’. Dus de vraag WAAROM ik dit wil doen moet ik dus klaarblijkelijk schrappen. Daarintegen werkt het dus beter om mezelf de vraag stellen WAT ik wil doen. Tjaaa… Eigenlijk weet ik dat wel.. Hmmm.. wordt vervolgd.. 😉

Ciao!

XOXO Lisa

images

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Blogger voor:

Ambassadeur van Z.ie.l.

Vrijwilliger bij de Voorleesexpress Amsterdam

Onderwerpen

Archief

Abonneer je op mijn Blog

Vul je emailadres in om in te schrijven op deze blog en emailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 91 andere abonnees